یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد
شعله تا سرگرم کار خویش شد
هر نیی شمع مزار خویش شد
نی به آتش گفت: کین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت: آتش بی سبب نفروختم
دعوی بی معنیت را سوختم
زانکه می گفتی نیم با صد نمود
همچنان در بند خود بودی که بود
با چنین دعوی چرا ای کم عیار
برگ خود می ساختی هر نو بهار
مرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بی دردی علاجش آتش است
خدایا ،
آتش مقدس « شک » را
آن چنان در من بیفروز
تا همه « یقین » هایی را که در من نقش کرده اند ، بسوزد.
و آن گاه از پس توده ی این خاکستر ،
لبخند مهراوه بر لب های یقینی ،
شسته از هر غبار طلوع کند.
.
خدایا ،
به هرکه دوست می داری بیاموز
که عشق از زندگی کردن بهتر است .
و به هر که دوست تر می داری ، بچشان
که دوست داشتن از عشق برتر !
.
خدایا ،
به من زیستنی عطا کن ،
که در لحظه مرگ ،
بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،
حسرت نخورم .
و مردنی عطا کن ،
که بر بیهودگی اش ، سوگوار نباشم .
بگذار تا آن را من ، خود انتخاب کنم ،
اما آن چنان که تو دوست داری .
« چگونه زیستن » را تو به من بیاموز ،
« چگونه مردن » را خود خواهم آموخت !
دکتر شریعتی
تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هرمژه چون سیل روانه
خواهدکه سر آیدغم هجران تویانه ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و توغایب ز میانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه
روزی که برفتندحریفان پی هرکار زاهدسوی مسجد شد ومن جانب خمار
من یارطلب کردم و اوجلوه گه یار حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید ومن صاحب خانه
هردرکه زنم صاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسارنشان دید پروانه در آتش شد واسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر وجوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم،من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آیین تو جوید
تا غنچه بشکفته این باغ که بوید هر کس به بهایی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زارغم توست هر چندکه عاصی است زخیل خدم توست
امید وی ازعاطفت دم به دم توست تقصیر خیالی به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
شاعر:شیخ بهایی
صبر كن عشق زمينگير شود، بعد برو
يا دل از ديدن تو سير شود، بعد برو
اي كبوتر به كجا؟ يك دو نفس صبر بكن
آسمان پاي پرت پير شود، بعد برو
باش، با دست خود آينه را پاك بكن
نكند آينه دلگير شود، بعد برو
تو اگر كوچ كني، بغض خدا مي شكند
صبر كن گريه به زنجير شود، بعد برو
خواب ديدي شبي راه سوارت آمد
باش تا خواب تو تعبير شود،بعد برو
زنبق سليمان نژاد
باز ای الهه ی ناز ,با دل من بساز
کین غم جانگداز, برود ز برم
گر دل من نیاسود,از گناه تو بود
بیا تا ز سر, گنهت گذرم
باز می کنم دست یاری به سویت دراز
بیا تا غم خود را با راز و نیاز ز خاطر ببرم
گر نکند تیر خشمت دلم را هدف
آنکه او ز غمت دلبندد چون کیست
ناز تو بیش از این بهر چیست
تو الهه ی نازی در بزمم بنشین
من تو را وفا دارم بیا که جزء این نباشد هنرم
